یاکریم

در تو زمین را

خُرد

گل سرخ ,

سرخ گل خرد ,

گاه

خرد و برهنه ,

چنانی

که گویی در یک دست من جای میگیری ,

تا تو را میان دو انگشت

به دهان برم ,

امّا

به ناگهان

پایم پایت را لمس می کند و دهانم لبانت را:

تو بزرگ می شوی

شانه هایت چون دو تپه قد می فرازند ,

سینه هایت بر سینه ام سر گردانند

بازویم به دشواری بر می گردد

کمر هلال گونه ات می پیچد:

خود را در عشق همچون آب دریا رها کرده ای:

چشمان فراخ آسمان را به دشواری می توانم سنجید

و بر دهانت خم می شوی تا بوسه بر زمین زنم.

(پ.ن)