یاکریم

اون روزهای کوتاه سرد زمستون بیشتر از روزهای طویل آلان می دیدمت.

تو که می دونی من دلی ندارم تا برات تنگ شه,

پس چرا خودتو پشت حجابت قایم میکنی

امروز بعد از چند وقت دیدمت,

امروز یه طور دیگه بهت نگاه کردم,

امروز چشمات با اون روزا فرق داشت,

می خوام از یه چیزی بهم خبر بدی,

از دلم چه خبر؟؟؟

نفرت به همان اندازه دوست داشتن ،

 خوب است .

 يک دشمن مي تواند به خوبي يک دوست باشد .

 براي خود زندگي کن،

 زندگيت را بزي،

سپس به راستي 

 دوست انسان خواهي شد .

هيچکس حق ندارد وظايف خود را فداي تمايل دل خويش کند، اما دست کم بايد اين حق را به

دل داد که هنگام عمل به وظايف خويش خوشنود نباشد

رومن رولان

کسی  را مي شناختم که هر گلي که مي پژمرد, هر کبوتري که با تير شکارچي پيري از پاي در مي آمد, هر پرستويي که دير به آشيان مي رسيد و هر برگ درختي که زير پاي عابري له ميشد, مي گريست و مي گفت شايد که اين روزها دلي از من آزرده شده است.

Reach out in the early morning mist, As the day's sun
Breaks the calmness of night, And rise to the new day
A new awareness of being
Shake hands with the world, And smile
It's great to be alive

آن هنگام که آفتاب روز آرامش شب را در هم می شکند،
در مه صبحگاهی بال بگشا و روزی نو را به هماوردی فراخوان،
آگاهی تازه ای از بودن!
دست جهان را در دستهایت فشار و گل لبخند بر لبان بنشان،
چه با شکوه است زنده بودن.
                                                                                               

                                                                                                           جونیوان

سلام کردم ولي اعتنا نکرد

با خود گفتم شايد نشنيده بلند تر داد زدم  ولي بازم جوابي  نداد

سالها در گوش او فرياد ميزدم ولي دريغ از يک کلام محبت آميز

وقتي داشت مي مرد گفت من گوش هايم نمي شنود

ومن تازه فهميدم ضرب المثل  درگوش خر ياسين خواندن  را.

در تو زمین را

خُرد

گل سرخ ,

سرخ گل خرد ,

گاه

خرد و برهنه ,

چنانی

که گویی در یک دست من جای میگیری ,

تا تو را میان دو انگشت

به دهان برم ,

امّا

به ناگهان

پایم پایت را لمس می کند و دهانم لبانت را:

تو بزرگ می شوی

شانه هایت چون دو تپه قد می فرازند ,

سینه هایت بر سینه ام سر گردانند

بازویم به دشواری بر می گردد

کمر هلال گونه ات می پیچد:

خود را در عشق همچون آب دریا رها کرده ای:

چشمان فراخ آسمان را به دشواری می توانم سنجید

و بر دهانت خم می شوی تا بوسه بر زمین زنم.

(پ.ن)

شیشه پنجره را باران شست.

از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست!!!

دستان تو

دستانت

 - آنگاه که می گشایی شان -

پروازکنان

چه به سویم می آورند؟

چرا ایستادند؟

به ناگاه بر دهانم؟

چرا می شناسم شان

چنان که گویی پیش از این

لمس شان کرده ام ,

پیش از نیز بوده اند

و بر پیشانی و کمرم گذاشته اند؟

نرمی دستانت

از فراز زمان

فراز دریاها و دودها

فراز بهاران

پروازکنان سر رسیدند ,

و زمانی که بر سینه ام نهادی شان

شناختم

آن دو بال زرّین کبوتر را

آن خاک رُس را

آن رنگ گندم را.

تمامی سالیان زندگی

در پی آنها همه سوئی رفتم.

 از پله ها بالا رفتم ,

 از خیابانها گذشتم ,

 قطارها بردندم ,

 آب ها بردندم ,

 و در پوست انگور

 گویی تو را لمس کردم.

جنگل, ناگاه

 تن تو را برایم آورد.

بادام , نرمی رازناک تو را

 در گوشم خواند ,

 تا آنکه دستان تو

 بر سینه ام گره خوردند

و در آنجا همچون دو بال

 سفر خود را به پایان بردند.

پابلو نرودا

غمي غمناك
شب سردي است، و من افسرده. راه دوري است، و پايي خسته. تيرگي هست و چراغي مرده.   مي كنم، تنها، از جاده عبور: دور ماندند زمن آدم ها. سايه اي از سر ديوار گذشت، غمي افزود مرا بر غم ها.   فكر تاريكي و اين ويراني بي خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز كند پنهاني.   نيست رنگي كه بگويد با من اندكي صبر، سحر نزديك است. هر دم اين بانگ برآرم از دل: واي، اين شب چقدر تاريك است!   خنده اي كو كه به دل انگيزم؟ قطره اي كو كه به دريا ريزم؟ صخره اي كو كه بدان آويزم؟   مثل اين است كه شب نمناك است. ديگران را هم غم هست به دل، غم من، ليك، غمي غمناك است.